Toen de voordeur dichtviel 🚪

Peter heeft regelmatig last van zijn rug. Door de Parkinson loopt hij al wat voorovergebogen en daarnaast heeft hij ook scoliose. Die combinatie werkt niet bepaald mee. Soms zie ik hem echt zoeken naar een houding die nog een beetje prettig voelt.

Vandaag ging hij weer eens naar de manueel therapeut. Vroeger had hij daar veel baat bij gehad, dus hij wilde het opnieuw proberen.

De praktijk zit niet bepaald om de hoek, dus hij ging met de auto.

En eerlijk is eerlijk: autorijden is de afgelopen jaren ook een onderwerp geworden waar we bewuster mee omgaan. Een jaar geleden hebben we daarom al een andere auto gekocht. Ons oude C3’tje begon gewoon minder praktisch te worden.

Nu hebben we een auto met hoge instap, automaat en ongeveer vijfentwintig piepjes per kilometer.

Hij waarschuwt als je te hard rijdt.
Als je over een streep gaat.
Als je te dicht op iemand rijdt.
Wanneer je je handen te lang van het stuur houdt.
En waarschijnlijk ook als je verkeerd ademhaalt 😉.

Daarnaast zit er een achteruitrijcamera op, allerlei veiligheidssystemen en nog meer snufjes waarvan ik de helft niet begrijp. Maar goed, allemaal gunstig voor ons allebei.

En toch gebeurde er vanmorgen iets geks.

Nog voordat hij de straat uit was, had ik in mijn hoofd alweer allerlei scenario’s bedacht die waarschijnlijk nergens op sloegen.

Eigenlijk is daar ook niet direct een reden voor. Peter heeft zich ruim twee jaar geleden opnieuw laten keuren en kreeg toen zonder problemen een rijbewijs voor vijf jaar. Dat geeft vertrouwen. Bovendien ken ik hem goed genoeg om te weten dat hij zelf meestal heel eerlijk is over wat wel en niet meer verstandig is.

De langere ritten laat hij tegenwoordig aan mij over. Dat is eigenlijk vanzelf zo gegroeid. Voor een boodschap in het dorp of een kort ritje pakt hij nog gewoon de auto.

Toch merkte ik dat ik onrustig werd toen hij weg was. Ik keek een paar keer op de klok en luisterde steeds of ik iets hoorde.

Toen de voordeur weer open ging, voelde ik direct opluchting. Misschien overdreven, maar zo voelde het wel.

Parkinson gaat voor mij niet alleen over afspraken in het ziekenhuis, medicijnen of oefeningen. Het zit soms ook in dit soort kleine momenten. In zorgen die ineens opkomen, zonder dat daar direct een aanleiding voor is. Ik probeer dan weer terug te gaan naar de feiten. Naar wat ik weet. Naar het vertrouwen dat Peter zelf zijn grenzen goed kent.

Maar eerlijk gezegd vind ik dat niet altijd makkelijk.