De zolder(sokken)expeditie 🧦

Wij hebben niet bepaald een enorm huis. Boven zijn de kamers klein en er moest natuurlijk een belangrijke keuze gemaakt worden toen we hier kwamen wonen: waar laat ik mijn kleding? Het antwoord laat zich raden.

Eén van de kleine kamers op de eerste verdieping werd al snel officieel omgedoopt tot mijn kledingkamer. Een paar IKEA-kasten erin, beetje schuiven, beetje proppen… en klaar. Nou ja, “klaar”. De kasten zitten inmiddels stampvol natuurlijk, maar dat is een detail.

Peter moest daardoor uitwijken naar zolder. Daar staat zijn kledingkast en liggen zijn spullen opgeslagen. So far so good.

Alleen begin ik me daar steeds schuldiger over te voelen.

Zeker nu onlangs bij hem orthostatische hypotensie is vastgesteld. Dat klinkt heel chic, maar betekent in de praktijk vooral: duizelig worden bij opstaan of bewegen. Niet ideaal dus als je dagelijks een extra trap op moet.

Gelukkig heeft Peter door de jaren heen het huis alvast voorbereid op allerlei scenario’s. Overal zitten inmiddels extra handgreepjes aan muren en langs de trap. Mocht er iets misgaan, dan kun je je ongeveer elke halve meter ergens aan vastklampen. Best praktisch eigenlijk. Ook voor mij trouwens.

Vanmorgen besloot ik eens mee naar boven te lopen terwijl hij zich ging aankleden. Normaal kom ik nauwelijks op zolder, dus ik zie dat hele proces eigenlijk nooit.

En eerlijk: daar schrok ik toch wel even van. Vooral van het aantrekken van de sokken.

Waar ik zelf gedachteloos binnen drie seconden een sok aantrek, bleek dit bij Peter inmiddels een compleet stappenplan geworden.

Eerst voorzichtig het puntje van de sok over de tenen. Dan het ene been over het andere been leggen, zodat hij iets minder ver hoeft te reiken. Even opnieuw positie zoeken. Daarna centimeter voor centimeter de sok over de hak omhoog werken. Geen haast. Geen frustratie. Gewoon geconcentreerd werken. En ja… dat duurt minuten.

Ik stond aandachtig te kijken hoe de rest van zijn aankleedritueel verliep, toen hij ineens grijnzend opkeek: “Jij gaat hier zeker een blog over schrijven hè? Vind ik niet erg hoor,” zei hij er direct achteraan.

En daar moest ik om lachen. Want hij kent me inmiddels goed genoeg.

Ik realiseerde me echter ook dat ik hier al lange tijd geen getuige meer van was geweest, simpelweg omdat ik zo weinig op zolder kom.

“Misschien moeten we gewoon een keer de kamers omruilen,” stelde ik voorzichtig voor. “Dan krijg jij de kamer op de eerste verdieping. Dat is misschien makkelijker.”

Maar Peter moest lachen.

“Nee hoor,” zei hij. “Laat het maar zo. Het gaat prima toch?”

En natuurlijk heeft hij gelijk.

Dat is misschien ook iets wat je leert als partner van iemand met Parkinson: niet te veel vóór iemand gaan denken. Niet alles direct willen oplossen omdat jij het moeilijk vindt om naar te kijken. Soms is iets gewoon wat trager geworden.

En soms is een sok aantrekken niet zomaar een sok aantrekken, maar gewoon een dagelijkse zolderexpeditie geworden. 😉