Sommige overwinningen zitten in een pannetje (bloemkool)saus

Vandaag moest ik naar kantoor. Dus een dagje niet thuis. Dat heeft ook voordelen, want Peter kookt dan vaak. Altijd fijn als je na een werkdag thuiskomt en hopelijk direct kunt aanschuiven.

Vanavond stond bloemkool op het menu.

Nu moet je weten: ik ben nogal traditioneel als het om bloemkool gaat. Gewoon met een ouderwets bloemkoolsausje. Met echte bloem. Eerst boter, dan bloem, even door die gevreesde dikke klontmassa heen roeren en daarna rustig melk toevoegen totdat het een mooie gladde saus wordt. Beetje nootmuskaat erbij… heerlijk.

Maar sinds wij samen zijn, en dat is inmiddels sinds 2020, heeft Peter dat sausje nog nooit gemaakt.

Peter is namelijk van de maizena.

“Veel makkelijker,” vindt hij. En eerlijk is eerlijk: bij Parkinson kunnen handelingen waarbij je moet roeren, doseren en geduldig opbouwen soms gewoon lastiger zijn. Vooral als je ook nog op andere pannen moet letten in de tussentijd. Dus kiest hij meestal voor de praktische route.

Alleen… maizena hoort wat mij betreft niet bij bloemkoolsaus. Punt.

Onderweg naar huis belde ik even om te vragen hoe het ging.

“Ik heb vanmorgen de bloemkool uit de diepvries gehaald,” zei hij vol overtuiging.

De diepvries?!

We hadden deze week nog speciaal een prachtige verse hele bloemkool gekocht. De diepvriesbloemkool is hier uitsluitend bedoeld voor culinaire noodsituaties.

Maar goed. Hij was het gewoon vergeten.

Dus besloten we dat we deze week blijkbaar nóg een keer bloemkool eten.

Voorzichtig opperde ik nog dat hij misschien ook zelf het traditionele sausje kon maken. “Zoek anders even op Google hoe het moet,” zei ik, zonder al te hoge verwachtingen. Eerlijk gezegd zag ik mezelf bij thuiskomst die saus alweer staan maken.

Maar toen ik thuis de keuken binnenliep, moest ik lachen.

Daar stond Peter druk te koken. Op het aanrecht: een iPad met recept. Daarnaast: een pak tarwebloem. Hij was het gewoon aan het proberen.

En niet alleen dat: hij had een écht bloemkoolsausje gemaakt. Mét kaas erdoor zelfs.

Misschien klinkt het als iets kleins. Maar dat is het niet.

Initiatief nemen kan met Parkinson soms lastig zijn. Nieuwe stappen zetten, iets anders proberen, net even buiten de routine gaan, dat kost energie en moed.

En juist daarom vond ik dit zo mooi.

Dus zaten we samen aan tafel met een bord bloemkool met heerlijke kaassaus. En eerlijk: het smaakte nóg lekkerder omdat hij het zelf had gemaakt. Zelfs zonder maizena. 😉