Paracetamol, paraplu…parasol ⛱️

Vandaag reden Peter en ik samen naar Bunnik. Voor hem een leuke afspraak: een kennismakingsgesprek met de hoofdredacteur en coördinator van het Parkinson Magazine. Voor mij een duidelijke rolverdeling, ik was de taxi. En dat vond ik helemaal prima.

Terwijl Peter binnen zat met de hoofdredacteur, bleef ik achter met een kop koffie en een legpuzzel die me iets te enthousiast aankeek. Zo’n puzzel waarvan je denkt: “even een paar stukjes”… en een uur later zit je er nog steeds. Hij kwam nét niet af. Dat stoorde me een beetje meer dan nodig (ik dwangmatig? Nee…echt niet 😉), maar goed, er zijn andere prioriteiten.

Na een uur kwam Peter weer naar buiten. Enthousiast. Echt enthousiast. Hij wordt onderdeel van de redactie. Schrijven zit in zijn bloed en dit voelt voor hem als precies de juiste plek om iets te kunnen bijdragen. Iets doen, ertoe doen. Dat zie je gewoon aan hem. En dat maakt mij dan weer trots.

Dat moest natuurlijk gevierd worden. Dus we ploften neer op een terras. Vegaburger erbij, verse jus. Alleen… het was ontiegelijk warm. Geen zuchtje wind, geen schaduw, geen parasol te bekennen.

Op een gegeven moment zegt Peter: “Kunnen ze hier geen paracetamol opzetten?”

Ik kijk hem aan. Hij kijkt mij aan. Je ziet hem denken. “Euh… ik bedoel natuurlijk paraplu.” Weer een korte pauze. “Nee… parasol!”

En daar zaten we. Te lachen. Hardop. Om iets kleins, maar eigenlijk ook om iets groots.

Want ja, cognitief wordt het soms lastiger. Woorden komen niet altijd meer vanzelf. Maar dit moment - het zoeken, het vinden, het samen lachen - dat is precies waarom het ook nog steeds gewoon mooi is.