Een Zenvolle bijeenkomst

Het is woensdagmorgen. Éen voor één verschijnen er gezichten, via de digitale snelweg, in mijn huiskamer. Het betreft hier een online Zenmeditatie cursus. Mijn rol, deze morgen, is die van Zenleraar.

We checken in met de vraag: "Hoe zit je erbij?" Het ‘gevoelsweerbericht’ is van zonnig naar bewolkt met af en toe een bui.

Daarna volgt een thema. Deze keer spreken we over een fenomeen dat we allemaal herkennen. We willen graag van alles doen maar lopen daarbij steeds tegen ons lichaam op, wat niet doet wat wij willen. Zijn met wat is. Een hele lastige oefening. We lijden aan ons lichaam. Maar als we het anders willen dan het is, lijden we dubbel.

We reciteren de Hartsoetra als overgang naar de mediatie fase. Zazen is de zitmeditatie en bouwen we langzaam uit naar 20 minuten. Gevolgd door de Kinhin, de 5 minuten loopmeditatie. Afgesloten door een Zazen van 20 minuten. Ik sla de klankschaal aan ten teken dat de meditatie begint. 

En, oh nee. Ik voel aan de spanning in mijn rechtervoet dat er een off aan zit te komen. Getsie, dit komt niet goed uit.. wanneer wel? Er volgt een heftige tremor, die doet vermoeden dat ik slagroom wil gaan kloppen in de klankschaal. Ik zet de camera uit, een voordeel van digitaal. En houdt mezelf voor: “ Oké, Zijn met wat is in de praktijk.” Deze gedachte en de meditatie geven wat rust. Ik neem extra medicatie. Tegen de tijd dat de loopmeditatie klaar is, gaat het beter. Ik schakel de camera weer in. Iedereen is er nog en we gaan de 2e keer Zazen in. We begrijpen elkaar. We hoeven niets uit te leggen.

De tweede Zazen verloopt rustig. Tenminste in mijn hoofd. Het is overigens een denkfout dat je niet mag denken. Als je niet meer denkt, ben je dood. We zien alles aan wat voorbij komt, maar we gaan er geen verhaal mee aan. Daarover later meer.

We checken uit met de vraag: "Wat neem je mee, wat heb je geleerd?"
Iemand zegt:” Ik voel me meer verbonden met mijn lichaam en dat geeft mij rust.”
We buigen naar elkaar. Einde van een Zenvolle les.

Een gedicht van Zenmeester Dogen (1200-1253)

Zich verheffend
Terwijl bergtoppen en valleien dieper worden -
Het schemerige geluid van de cicade
Zingend over een dag
Die al voorbij is