Ik leerde mijn stressrespons trainen en kreeg mijn leven terug 🙏

Ik ben Claudia. Getrouwd met Danny en moeder van drie jonge kinderen.

Ik werk in de zorg en ben daarnaast een drukke duizendpoot die nooit ‘nee’ zei tegen vrijwilligerswerk en mooie projecten binnen de Parkinson gemeenschap.

Mijn grote liefde kreeg op zeer jonge leeftijd de diagnose Young Onset Parkinson.

We kozen heel bewust voor elkaar. Voor ons gezin.

En toch leefden we een leven dat ons vaak overkwam.

Een leven waarin we niet altijd zelf konden kiezen, maar steeds zochten naar hoe we het beste met onze situatie om konden gaan.

Alles kwam volledig in het teken te staan van zijn ziekte.

Ik was niet alleen zijn partner, maar ook zijn mantelzorger.

En ergens onderweg kun je jezelf daarin kwijtraken. Dat gebeurde mij.

Ik leefde op adrenaline.

In controle, in angst, altijd sterk en altijd doorgaan.

Maar vanbinnen was ik boos, moe, gespannen, gefrustreerd en slachtoffer.

❗️Tot ik besefte:

Dit is niet alleen wat Parkinson met óns doet…

Dit is wat ík mezelf aandoe.

💚Ik leerde mijn stressrespons trainen.

💚 Ik leerde weer voelen.

💚 Ik ontdekte dat 95% van wat we doen onbewust is en dat je daar wél invloed op hebt.

Geen zweverig gedoe, keihard spiegelen. Verantwoordelijkheid nemen. Oude patronen doorbreken, anders praten, kijken, doen.

En dat veranderde alles.

Ik ben geen slachtoffer meer van de situatie. Ik heb een keuze in hoe ik reageer. Ik sta voor mezelf.

Parkinson verandert veel.

Maar wat misschien wel het meest verandert… is je relatie. Het beheerste mijn leven.

💚 Nu kan ik mijn man loslaten.

Hem laten zijn wie hij is en zelf zijn wie ÍK ben. Zonder controle. Zonder angst.

Ik kan naast hem staan, in plaats van hem over te nemen en mag hem anders vasthouden 🙏

En dát bracht ons weer samen.

We hebben weer verbinding en dansten weer (nu moet je weten dat hij al 8 jaar in een rolstoel zit)..voor het eerst sinds onze trouwdag, bijna 17 jaar geleden.

Ik bén een ander mens.

Ik voel me weer die krachtige, zelfverzekerde, vrolijke vrouw.

Ik kan weer echt genieten. Echt lachen.

Waar ik eerst leefde in angst, stress en boosheid en mezelf wegcijferde. Niet mijn eigen leven leidde. voel ik nu rust, kracht en keuzes.

De ziekte is er nog steeds.

De uitdagingen zijn er nog steeds.

De rolstoel, rollator, stok en hulpmiddelen thuis zijn er nog steeds.

Maar ik sta anders, rustig, krachtiger en bewuster.

🍀 Ik heb een andere manier van leven gevonden.

Bewuste keuzes maken in wat je wel en niet toelaat.

Het is nooit ‘klaar’, maar ik heb nu de handvatten om mezelf te herpakken.

🎁 Het is het mooiste cadeau dat ik mezelf kon geven.

En het mooiste cadeau dat wij elkaar hebben gegeven.

👉 Ben jij mantelzorger?

👉 Leef jij op adrenaline?

👉 Ben je jezelf ergens onderweg kwijtgeraakt?

Weet dit:

Ziekte verandert je leven.

Maar je hebt altijd invloed op hoe jij erin staat.

Je hoeft het niet alleen te doen. 🤍

Stuur me een bericht als je dit herkent.