Feestdagen, Het zijn de mooiste dagen van het jaar, toch?...

Voor velen een tijd van samenzijn, Kerst, Pasen, Koningsdag, Sinterklaas, cadeautjes, gesprekken aan tafel, kleine tradities.

Ook bij ons zijn dit momenten die we koesteren. De chaos van pepernoten, kerstkransjes, paaseieren zoeken, samen lachen en gewoon zijn. Maar ook aan een half woord genoeg hebben.

Tegelijk is Parkinson onderdeel van ons leven. Het vraagt energie, aanpassing en soms ook keuzes.

Wat ooit vanzelf ging, kost nu meer moeite. Drukke avonden zijn zwaar, en niet alles lukt altijd zoals we zouden willen.

De avonden gezellig samen zijn worden een opgave, voelen voor mijn man, Danny (leeft al 30 jaar met Parkinson) als verplichting….

Om de kleinste dingen voelt hij zich ineens eng en is doodmoe, zonder dat je weet of beseft waarom. Je zit gevangen zit in een lijf dat niet doet wat je wilt.

En die STRESS die dat geeft zorgt er voor dat je langzaam veranderd.

🌸 Dat je lijf niet meer doet wat je wilt.

🌸 Dat je niet meer kan multitasken.

🌸 Dat je geen gesprekken meer kan voeren  en je aandacht erbij kan houden. Om maar niet te beginnen om aan te haken in een gesprek omdat je snelheid van denken trager wordt en je stem zwakker en zachter.

🌸 Dat je het niet meer volhoudt en de drukte en enthousiasme van je kinderen niet aan kan.

Je wilt de avond bij je gezin zijn, maar bent zo moe en voelt je eng dat dit simpelweg niet lukt. terwijl hij zich terugtrekt omdat het teveel wordt, vragen de kinderen waar papa is, en missen hun vader. Dan maar de avond aan tafel zonder hun vader, Dat breekt mijn hart….

Ik als partner voel me in spagaat zitten. Ik wil er zijn voor mijn man maar ook voor onze drie jonge kinderen. Zij groeien op in een wereld waarin zorgen voor elkaar vanzelfsprekend is. Ze zijn mantelzorgers en dragen op hun eigen manier bij. Hun liefde en veerkracht maken ons trots. 💛

Maar toch ondanks alles shit en nare dingen probeer ik positief te blijven en de mooie dingen die we WEL hebben te zien.

Wat mij raakt, is hoe hij blijft doorgaan. Zonder klagen. Steeds opnieuw de draad oppakken en in alles het  positieve blijft zien 💪🙏

Onze omstandigheden hebben ons als gezin dichter bij elkaar gebracht. We leven met beperkingen, maar laten ons er niet door beperken. We zoeken lichtpuntjes, lachen om de chaos en waarderen de kleine momenten.

En juist daarom, hoe gek en dubbel het ook klinkt, ben ik dankbaar voor deze feestdagen. Dat we samen zijn met ons gezin, ook als het leven anders loopt dan gepland ❤️